ریاضی خود شاعر است

امروز در درس ریاضــی گفت اسـتاد           مهر و وفا را ضرب در صلح و صفا کن

مجموعه ی غم را بنه در یــک پرانتز           روی لبـــانت آکلاد خنــــده وا کـــــن

گردآوری کن عشق را در یک کروشه         تقسیم بـــر مجموع مخلوق خدا کن

یک صـــــــفر بردار از فراز نون محنت         بـا نقطه ی بای محــبت آشـــنا کـــن

در زندگی هر گز میاور خم بر ابــــرو          سینوس های چهره را بی انحنا کـن

هر نامساوی را مساوی کردن اولی          دلتــــای قلبت را بری از کینه ها کن

منزل مکن در زیــر رادیــــکال دنــــیا          یا خویش را با یک توان زآنجا رها کن

از نقطه ای بر روی مختصات ذهنت         خـطی برای مـــهربانی ها جــدا کــن  

منها مکن ما را ز خــوان بی دریغت         بردار لطفت را خدایا سوی مــــــا کن

شعری زیبا در مورد ریاضیات

 
باز هم خواب ریاضی دیده ام               خواب خطهای موازی دیده ام 

خواب دیدم می خوانم ایگرگ زگوند         خنجر دیفرانسیل هم گشته کند

از سرهر جایگشتی می پرم                 دامن هر اتحادی میدرم  

دست و پای بازه ها را بسته ام              از کمند منحنی ها رسته ام

شیب هر خط را به تندی می دوم          گوش هر ایگرگ وشی رامی جوم

گاه در زندان قدر مطلقم                         گاه اسیر زلف حد و مشتقم 

گاه خط را موازی میکنم                      با توانها نقطه بازی می کنم

لشگری تمریندارم بی شمار             تیمی از فرمول دارم در کنار

ناگهان دیدم توابع مرده اند                پاره خط نقطه ها پژمرده اند 

کاروان جذر ها کوچیده است              استخوان کسر ها پوسیده است

از لگ و بسط و نپر آثار نیست            رد و پایی از خط و بردار نیست

هیچکس رازین مصیبت غم نبود        صفر صفرم هم دگر مبهم نبود

آر ی آری خواب افسون می کند          عقده را از سینه بیرون می کند 

مردم ازاین ایکس و ایگرگ داد داد          روزهای بی ریاضی یاد باد